Niedobór boru

Pierwszym objawem braku boru jest poczernienie wierzchołka wzrostu pędu. Wskutek uszkodzenia wierzchołka w dolnej części pędu wyrastają nowe liście, przez co roślina bardzo się zagęszcza. Ogonki liściowe stają się kruche. Owoce mogą ulegać zniekształceniu i mogą pojawić się na nich brunatne plamy.

Niedobór miedzi

Efektem niedoboru miedzi jest zahamowanie wzrostu pędu. Liście przybierają odcień niebieskozielony, a ich powierzchnia jest zredukowana. Blaszki środkowych i górnych (młodszych) liści zwijają się, przyjmując charakterystyczny rurkowaty kształt.

Niedobór molibdenu

Brak molibdenu objawia się bladozielonymi, stopniowo żółknącymi, cętkowanymi plamami postępującymi od wierzchołków liści. W późniejszym stadium niedożywienia zabarwiona na żółto tkanka zamiera i zasycha. Objawy najpierw widoczne są na starszych, a potem na coraz młodszych liściach.

Niedobór manganu

Liście niedożywionych manganem roślin są bladozielone, a następnie zółtozielone. Zmiany te obserwuje się najpierw na środkowych a następnie wierzchołkowych liściach. Ich powierzchnia jest nierówna – chlorotyczne plamki między nerwami uwypuklają się. Przy długotrwałym głodzie blaszki liściowe lekko skręcają się ku górze. Przy nawożeniu obornikiem zasobność gleby w mikroelementy jest w zasadzie wystarczająca, natomiast w przypadku jego braku poleca się stosować nawozy wzbogacone w kompleks mikroelementów.

Po zauważeniu objawów niedoboru opisanych wyżej składników należy rośliny nawozić dolistnie używając, w zależności od potrzeb: siarczanu magnezowego, boraksu, molibdenianu amonu lub sodu, siarczanu manganawego albo nawozów wieloskładnikowych.

Czytaj także: Wymagania pokarmowe do uprawy pomidora gruntowego

Źródło” „Metodyka uprawy pomidora gruntowego (wyd. drugie)”, Opracowanie zbiorowe zespołu Katedry warzywnictwa i Katedry metod ochrony roślin Uniwersytetu przyrodniczego w Poznaniu (po kierownictwem prof. dr hab. Mikołaja Knaflewskiego), Warszawa, październik 2015 r.