Wymagania pokarmowe

Pod uprawę ogórka gruntowego nie można przeznaczać gleb o zbyt niskim odczynie. Optymalne pH mieści się w zakresie 6,5–7,0. Gleby zbyt kwaśne powinny być wcześniej wapnowane, najlepiej pod roślinę poprzedzającą. Przy obliczaniu dawek wapna nawozowego przyjmuje się, że dla podniesienia pH gleby o jedną jednostkę na glebie średnio zwięzłej należy zastosować około 3 ton wapna nawozowego, zawierającego 50% CaO. Jednorazowa dawka nawozów wapniowych, w zależności od kategorii gleby, w przeliczeniu na formę tlenkową, nie powinna przekraczać 1 tony tlenku wapnia (CaO) na glebach lekkich i do 2 ton na glebach zwięzłych. Większe ilości wapna, zastosowane jednorazowo, powodują nadmierną mineralizację substancji organicznej i przejściowo mogą pogarszać właściwości fizyczne i chemiczne gleby. Najodpowiedniejsze jest wapno węglanowe lub dolomitowe. Wapnowanie powinno być przeprowadzane w okresie jesiennym, ale nie może być stosowane w tym samym roku co nawożenie obornikiem.

Potrzeby nawozowe

Przyjmuje się, że dla uzyskania plonu w wysokości 30 t z 1 ha, ogórek pobiera z gleby 50 kg N, 40 kg P2O5, 80 kg K2O i 30 kg CaO. Jednak potrzeby nawozowe ogórka znacznie przekraczają jego wymagania pokarmowe. Obiektywną ocenę zasobności gleb i ustalenie potrzebnych dawek nawozów wykonuje się na podstawie analizy chemicznej gleby. Dla ogórka optymalna zawartość składników mineralnych w 1 litrze gleby powinna wynosić: 80-120 mg azotu (N), 60-80 mg fosforu (P), 160-220 mg potasu (K), 70-120 mg magnezu (Mg) i 1500-2000 mg wapnia (Ca).
Przy obliczaniu wielkości potrzebnych dawek nawozów trzeba uwzględnić ilość składników uzyskanych z mineralizacji nawozów organicznych, resztek pożniwnych oraz próchnicy glebowej. Ocenę stanu odżywienia ogórka należy dokonać w oparciu o wygląd roślin. Jest to szczególnie wskazane w przypadku roślin szybko rosnących, do których należy ogórek. Zmiany w wyglądzie i zabarwieniu roślin mogą sygnalizować brak składników, gorsze przyswajanie niektórych z nich lub znaczną zmianę odczynu gleby.

Objawy niedoboru podstawowych składników pokarmowych

Azot – Liście przebarwiają się na kolor żółtozielony, później żółkną. Łodygi stają się cienkie, twarde i włókniste.
Fosfor – Liście nabierają koloru ciemno zielonego i stają się matowe. Owoce przebarwiają się na kolor ciemno-zielony do brązowego. Łodygi stają się delikatne.
Potas – Blaszki liściowe w okolicy nerwów nabierają koloru niebiesko-zielonego. Na obrzeżach tworzą się zbrązowienia i nekrozy. Wzrost roślin ulega spowolnieniu. Owoce od strony łodygi przewężają się.
Magnez – Wzrost roślin ulega spowolnieniu. Na starszych liściach pojawiają się żółte chlorotyczne plamy, a nerwy pozostają zielone. Blaszki liściowe stają się kruche i nierówne.Obniża się jakość owoców i spada plon.
Wapń – Zahamowaniu ulega wzrost najmłodszych liści, stają się one jaśniejsze, blaszki liściowe ulegają zniekształceniu i mogą pojawić się na nich jasne plamki. Wzrost pędów jest ograniczony, a rozrastanie się owoców od strony kwiatu ulega znacznemu spowolnieniu.

Niedobory mikroelementów

Jeśli stosowane jest nawożenie kompostem, obornikiem lub innymi nawozami naturalnymi, to bardzo rzadko występuje brak mikroelementów. Objawy ich niedoboru mogą pojawić się tylko wówczas, gdy odczyn gleby odbiega znacznie od normy. W niższym odczynie przyswajalność większości mikroelementów, za wyjątkiem molibdenu jest większa. Na glebach o odczynie zasadowym (alkalicznym) obniża się dostępność wszystkich mikroskładników z wyjątkiem manganu. Najbardziej korzystne, ze względu na dostępność składników mineralnych, jest pH około 6,0-6,5.
Czytaj także: „Wymagania klimatyczne i glebowe do uprawy ogórka gruntowego.

Źródło” „Metodyka uprawy ogórka gruntowego (wyd. drugie)”, Opracowanie zbiorowe zespołu Instytutu Ogrodnictwa w Skierniewicach (pod kierunkiem: prof. dr hab. Franciszka Adamickiego, dr hab. Bożeny Nawrockiej), Warszawa, grudzień 2014 r.