Odczyn gleby

Odczyn gleby reguluje się zazwyczaj poprzez wapnowanie. Potrzebę wapnowania pól ocenia się na podstawie pomiaru odczynu gleby. Jeśli różnica pomiędzy aktualnym a zalecanym odczynem gleby jest duża, wapnowanie należy rozłożyć na okres kilku lat. Optymalna dla pomidorów kwasowość mieści się w zakresie pH 5,5-6,5. Gleby o pH niższym od 5,0 powinny być wapnowane. Jednorazowa dawka nawozów wapniowych nie powinna przekraczać 1,5-2,0 t/ha CaO. Należy stosować nawozy wapniowe lub wapniowo-magnezowe w formie węglanowej. Pomidor nie lubi gleb świeżo wapnowanych, dlatego zabieg ten powinien być wykonany pod przedplon lub najpóźniej jesienią w roku poprzedzającym uprawę pomidora. Wapnowanie i nawożenie obornikiem nie powinny być wykonywane jednocześnie.

Nieprawidłowy odczyn gleby może znacznie zakłócać pobieranie składników przez system korzeniowy. Na glebach kwaśnych, o pH poniżej 5,0-5,5 zmniejsza się pobieranie molibdenu, cynku, miedzi, fosforu, siarki a nawet azotu. Rośliny uprawiane na takich stanowiskach dobrze jest 2-3-krotnie zasilić dolistnie roztworem nawozu wieloskładnikowego. Również na glebach zasadowych, o odczynie powyżej pH 7,0, kiedy zmniejsza się dostępność dla roślin żelaza, manganu, cynku, miedzi i boru, dolistne stosowanie nawozów przynosi dobre rezultaty.

Wymagania pokarmowe

Pomidor szybko rośnie i wytwarza dużą masę części nadziemnych, dlatego ma też duże wymagania pokarmowe. Na wyprodukowanie 1 kg owoców roślina potrzebuje: 3,5-5 g N, 0,7-1g P, 7-8 g K, 4,5-5 g Ca, 1-1,2 g Mg. Pobieranie składników nie jest równomierne w ciągu okresu wegetacji. Najwięcej składników z podłoża pobierają rośliny w czasie silnego wzrostu wegetatywnego i równoczesnego wiązania owoców na kilku gronach.

Azot…..

należy do tzw. ruchliwych pierwiastków, które łatwo i szybko przemieszczają się do głębszych warstw gleby, stając się trudno dostępne dla korzeni roślin. Największe zapotrzebowanie na azot wykazują rośliny intensywnie przyrastające wegetatywnie, a także będące w fazie wiązania i wykształcania owoców. Niedobór azotu bardzo silnie hamuje wzrost i obniża plonowanie roślin, które słabo się krzewią i mają strzelisty pokrój, co wynika z osadzenia ogonków liściowych na łodydze pod ostrym kątem. Łodyga staje się cienka i włóknista. Objawy niedoboru tego pierwiastka widoczne są również na liściach, które najpierw stają się jasnozielone, a z czasem żółte. Chloroza widoczna jest na całej powierzchni blaszki liściowej, włącznie z nerwami. U niektórych roślin nerwy główne mogą przybierać barwę czerwoną lub czerwonofioletową. Zmiany te początkowo obejmują starsze liście, które w warunkach długotrwałego deficytu azotu zasychają, a chloroza zaczyna obejmować wyżej położone, młodsze. Przy niedoborze azotu rośliny obficie kwitną, ale zawiązują niewiele owoców, a te wytworzone są drobne. Korzenie takich roślin są długie i słabo rozgałęzione.

Zbyt duża ilość azotu w glebie na początku wegetacji powoduje zbyt silny wzrost i późniejsze wchodzenie w okres owocowania. Nadmiar tego pierwiastka w czasie plonowania ogranicza tworzenie nowych kwiatów i słabe wiązanie owoców, zmniejsza odporność na choroby oraz powoduje zmniejszenie zawartości suchej masy, ekstraktu, cukrów, pektyn i witaminy C w owocach.

Fosfor….

stymuluje rozwój silnego systemu korzeniowego, przyczynia się do wytworzenia sztywnej łodygi utrzymującej owoce, przyśpiesza rozwój kwiatów i tworzenie się owoców. Przy niedoborze fosforu liście są szarozielone i kruche, węższe od typowych, rośliny słabo kwitną i zawiązują zniekształcone owoce, a system korzeniowy jest zredukowany z małą liczbą korzeni bocznych. Niedobór fosforu w roślinie może być spowodowany zbyt niską temperaturą gleby lub nieodpowiednim pH.

Potas…

jest odpowiedzialny za gospodarkę wodną roślin. Brak potasu powoduje żółknięcie, brązowienie i zasychanie tkanki liściowej, obłamywanie się gron, słabsze wybarwianie owoców oraz pozostawanie na nich zielonej piętki. Nadmiar potasu w glebie zmniejsza pobieranie wapnia i w związku z tym zwiększa się porażenie owoców suchą zgnilizną wierzchołkową.

Magnez

Niedobory magnezu ujawnia się najpierw na dolnych (starszych) liściach, które stopniowo tracą zielone zabarwienie. Zmiany te rozpoczynają się od nieparzystego listka górnego, a potem obejmują kolejne od góry ku podstawie liścia złożonego. Nerwy i przylegające do nich tkanki zostają zielone, a pozostała część blaszki staje się bladozielona a nawet żółta. Ogonki liściowe są jędrne i kruche. Objawy te widoczne są na coraz większej liczbie liści. Przy ostrym głodzie pożółkłe tkanki obumierają, a w miejscach tych pojawiają się brązowe i brunatne plamy, które następnie zlewają się i obejmują całą blaszkę liściową, oprócz nerwów i przylegających do nich tkanek. Takie organy usychają i przedwcześnie opadają.

Wapń

Niedobór wapnia może prowadzić do wystąpienia choroby fizjologicznej – suchej zgnilizny wierzchołkowej owoców pomidora. W uprawach polowych może ona wystąpić w latach suchych, zwłaszcza na lekkich glebach. Na wierzchołkach owoców powstają początkowo szkliste, odbarwiające się, szybko powiększające, zaklęśnięte plamy, które stopniowo szarzeją lub brunatnieją, marszczą się i wysychają, obejmując często duże partie owocu.

W uprawie pomidora mogą czasami wystąpić niedobory  mikroelementów – boru, miedzi, molibdenu lub manganu.

Źródło” „Metodyka uprawy pomidora gruntowego (wyd. drugie)”, Opracowanie zbiorowe zespołu Katedry warzywnictwa i Katedry metod ochrony roślin Uniwersytetu przyrodniczego w Poznaniu (po kierownictwem prof. dr hab. Mikołaja Knaflewskiego), Warszawa, pażdziernik 2015 r.